Όταν Το Κακό Ζητάει Να Μπει
Τα παιδιά με τα μαύρα μάτια
Δεν κλέβουν. Δεν σπάνε πόρτες.
Ζητούν μονάχα να μπουν. Και όταν το κάνουν…
κάτι μέσα σου δεν σου ανήκει πια.
Η Πρώτη Συνάντηση με το Απόλυτο Κενό
Ο νυχτερινός αέρας της ερήμου ήταν ήσυχος. Ο Brian Bethel, δημοσιογράφος από το Abilene του Τέξας, είχε σταματήσει έξω από ένα βίντεοκλαμπ το 1996 για να πληρώσει έναν λογαριασμό. Ήταν γύρω στις 9 το βράδυ. Καθώς έγραφε στην επιταγή του, δυο αγόρια πλησίασαν το παράθυρό του. Ήταν περίπου 9 και 12 ετών. Ήσυχα, ευγενικά. Ζήτησαν να τους πάει σπίτι. Ξέχασαν τα λεφτά τους και ήθελαν να δουν την ταινία “Mortal Kombat”, είπαν.
Ο Brian δεν φοβήθηκε αμέσως. Αλλά κάτι μέσα του ξεκίνησε να ουρλιάζει χωρίς λόγο.
Και τότε, όταν ένα από τα παιδιά σήκωσε το κεφάλι του, το είδε.
Δεν υπήρχε μάτι. Μόνο απόλυτο, βαθύ, μαύρο.
Όχι απλώς στις κόρες – αλλά παντού. Ένα βλέμμα χωρίς βάθος. Χωρίς φως.
Τα παιδιά άλλαξαν στάση. Η φωνή τους έγινε πιο πιεστική:
❝ Δεν μπορούμε να μπούμε αν δεν μας πεις εσύ να μπούμε. ❞
Ο Brian ένιωσε παράλυτος.
Δεν άνοιξε.
Έβαλε μπρος και έφυγε.
Αλλά για εβδομάδες μετά, ονειρευόταν ένα παιδικό πρόσωπο κολλημένο στο παράθυρό του. Πάντα με μαύρα μάτια. Και πάντα χαμογελαστό.
Παγκόσμια Σκοτεινή Επανάληψη
Αυτό το μοτίβο – αυτή η ήσυχη, τρομακτικά πανομοιότυπη εισβολή – δεν περιορίστηκε στο Τέξας.
Μέσα στις επόμενες δεκαετίες, δεκάδες άνθρωποι από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και τη Γερμανία, κατέθεσαν σχεδόν ίδιες μαρτυρίες.
Τι περιγράφουν;
- Παιδιά ηλικίας 6 έως 14 ετών, εμφανίζονται νύχτα, σε εξοχικές κατοικίες ή επαρχιακούς δρόμους.
- Φοράνε παλιά ή ασυνήθιστα ρούχα: κουκούλες, ξεθωριακά μπουφάν, ρούχα χωρίς μάρκες ή σχέδια.
- Ζητούν να μπουν. Να τηλεφωνήσουν, να ζεσταθούν, να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα.
- Ποτέ δεν κοιτούν στα μάτια… μέχρι να το κάνουν.
Και τότε, κάτι παγώνει τον χρόνο.
Το βλέμμα
Το βασικότερο κοινό σημείο; Τα μάτια. Παντελώς μαύρα.
Όχι κόκκινα, ούτε χωρίς κόρες – μαύρα σαν να κοιτάς μέσα σε τάφο χωρίς πάτο.
Όλοι οι αυτόπτες αναφέρουν το ίδιο:
❝ Μόλις τα είδα, ένιωσα πως αυτό που κοιτούσα… δεν ήταν παιδί. ❞
Όσοι Τους Άφησαν Να Μπουν
Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις, λιγοστές, όπου οι άνθρωποι τους άνοιξαν.
Και εδώ η ιστορία σκοτεινιάζει περισσότερο.
Μια γυναίκα στο Βερμόντ δέχτηκε δύο κορίτσια στο σπίτι της. Εκείνα στάθηκαν αμίλητα στο σαλόνι, με τα μαλλιά να κρύβουν τα πρόσωπά τους. Ξαφνικά, η μύτη της γυναίκας άρχισε να αιμορραγεί. Ο σύζυγός της λιποθύμησε. Τα φώτα έσβησαν για δευτερόλεπτα.
Όταν τα κορίτσια έφυγαν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο:
- Ο σκύλος τους εξαφανίστηκε.
- Τα κινητά δεν λειτουργούσαν ποτέ ξανά κανονικά.
- Και μέσα στους επόμενους έξι μήνες, η γυναίκα διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο, και ο άνδρας της έχασε εντελώς την όρασή του.
Οι γιατροί δεν μπορούσαν να δώσουν εξήγηση.
Η ίδια είπε:
❝ Όταν τους άφησα να μπουν, ήξερα πως κάτι μπήκε… αλλά δεν βγήκε ποτέ. ❞
Δεν Είναι Θρύλος. Είναι Μοτίβο.
Το πιο ανατριχιαστικό στην υπόθεση των Black-Eyed Children δεν είναι η εμφάνισή τους.
Είναι το μοτίβο. Η ακρίβεια. Η σιωπή τους. Και το γεγονός ότι χρειάζονται την άδειά σου.
❝ Δεν σπάνε παράθυρα. Δεν σου ορμάνε.
Στέκονται… και περιμένουν να πεις “ναι”. ❞
Κανείς δεν ξέρει από πού έρχονται.
Κανείς δεν ξέρει τι είναι.
Αλλά όλοι συμφωνούν: αν τους αφήσεις… κάτι μέσα σου πεθαίνει.
Αν Ακούσεις Χτύπο... Μην Πλησιάσεις
Δεν έχουν ηλικία. Δεν έχουν ψυχή.
Φορούν το πρόσωπο της ανάγκης. Του αβοήθητου. Του παιδιού.
Αλλά δεν είναι τίποτα από αυτά.
❝ Αν κάτι ζητάει την πρόσκλησή σου για να μπει…
τότε δεν ήρθε για καλό. ❞
Αν ποτέ ακούσεις χτύπο αργά τη νύχτα…
αν δεις δύο μικρές φιγούρες κάτω από το φως του δρόμου…
μην ρωτήσεις τι θέλουν.
Μην τους κοιτάξεις στα μάτια.
Και πάνω απ’ όλα – μην ανοίξεις.
Γιατί μετά…
δεν θα τους ξεφορτωθείς ποτέ.
Μερικές σκιές δεν πέφτουν από φως.
Έρχονται μόνες τους.
Και φοράνε το πρόσωπο ενός παιδιού.